میرنیوز

چند ساعت همراه یگان امنیتی/ تو این‌وری هستی یا آن‌وری؟!

چند ساعت همراه یگان امنیتی/ تو این‌وری هستی یا آن‌وری؟! 2022-11-17T15:32:17+03:30

خبرگزاری مهر؛ گروه مجله – علیرضا رأفتی: مسئولان مراسم میکروفون را رساندند به محمود جوانبخت که در مراسم رونمایی کتاب جدیدش قدری از کتاب صحبت کند. پیش از او، چند تن دیگر از نویسندگانی که کتابشان در همان انتشارات، همزمان با هم منتشر شده بود میکروفون را چرخانده و صحبت کرده بودند. مثل همه نطق‌هایی که در مراسم این چنینی ایراد می‌شود. پر از امید و شوق و جملات شیک بعدش هم طبق قاعده همان جلسات، حضار برای سخنران دست می‌زنند و مجری ادامه برنامه را اعلام می‌کند.

دعوت شده بودم به جشن رونمایی از چند جلد از کتاب‌های نشری که اتفاقاً کتاب آقا محمود جوانبخت، نویسنده قدیمی نسل من و نسل قبل از من هم در آن دوره، چاپ شده بود و قرار بود رونمایی شود.

آقا محمود میکروفون را دست گرفت. سکوت بود و صدای باد خنک پاییزی که در فضای باز تپه‌های عباس آباد می‌پیچید.

«من نمی‌خوام راجع به کتابم حرف بزنم. دوست داشتید برید بخونید. حرفم چیز دیگه است…»

آقا محمود سکوت چند ثانیه‌ای‌اش را با صدایی که زیاد هم خوش نبود شکست.

«… این روزا حالم خوب نیست که بخوام حالا از کتاب حرف بزنم. حال هیچ کدوممون خوب نیست. همه می‌دونیم وضع جامعه و مملکت چیه. اما حالم خوب نیست. چون من وقتی سی سال پیش اولین کتابم رو نوشتم و منتشر کردم، وقتی اوایل دهه هفتاد کتابم رو کانون پرورش فکری برای مخاطب ۱۰-۱۲ ساله منتشر کرد، مخاطب کتاب من پدر و مادرهای همین دخترهای ۱۵، ۱۶ ساله‌ای بودند که امروز توی خیابون روسری آتش می‌زنند. حالم خوب نیست. چون حس می‌کنم جا موندم. نتونستم چیزی که باید رو به همه این نسل‌هایی که براشون کتاب نوشتم منتقل کنم…»

لحن سرد و پاییزی آقا محمود جوانبخت از قاعده نطق‌های جلسات رونمایی کتاب خارج بود و همین هم باعث شده با گذشتن ۲۴ ساعت، وقتی حاج ابراهیم در تویوتا هایلوکس سپاه کنار چهارراه ولیعصر تهران برایم حرف می‌زند، همان حرف‌های آقا محمود در سرم بچرخد. حاج ابراهیم روی صندلی عقب تویوتا هایلوکس سعی می‌کند طوری بنشیند که روی سینه‌اش به سمت منی که کنار دستش روی همان صندلی نشسته‌ام باشد.

می‌گوید: «…من خودم روحانی‌ام. این وسط حس می‌کنم یکی از بانیان وضع حاضر جامعه من و امثال منیم.»

بیسیمش توی جیب جلوی لباس نظامی‌اش صدا می‌کند، با یک دست پیچ بالای بیسیم را می‌پیچاند و صدایش را کم می‌کند و دوباره رو به من ادامه می‌دهد.

«حس می‌کنم من و امثال من روحانی کم گذاشتیم، یا اون طور که باید کار تربیتی نکردیم. ما نتونستیم به نسل جوان الگوی مناسب معرفی کنیم. زمانی که من جوان بودم، افرادی بودند که می‌تونستیم اون‌ها رو الگوی جوانی خودمون بدونیم. اما رفته رفته دیگه جوان‌های ما با خلأ الگوی مناسب رو به رو شدند. و وقتی هم که ما خلأ ایجاد کنیم، به سرعت جاش با چیزی که نباید پر می‌شه…»

شنیدن بهتر از نشنیدن است
دم ظهر چهارشنبه ۲۵ آبان بود که از طرف خبرگزاری خبردارم کردند که با یکی از فرماندهان نیروهای امنیتی مستقر در سطح شهر هماهنگ شده که چند ساعتی همراه نیروهایشان باشیم و هر چه می‌خواهیم بپرسیم و گزارش بگیریم. اولین چیزی که با شنیدن خبر این مجوز به ذهن آدم می‌رسد این است که همراه نیروهای امنیتی بودن چه قدر به روشن شدن تمام حقیقت ماجرای سطح شهر کمک می‌کند؟ آیا می‌شود هم همراه نیروهای امنیتی شد و هم در زیرزمینی که دارند کوکتل مولوتوف درست می‌کنند که دودش خیابان‌ها را سیاه کند، حضور پیدا کرد و گزارش گرفت؟ اصلاً اگر خبرنگاری بخواهد از آن طرف ماجرا گزارش تهیه کند باید با کجا هماهنگ کند؟ اصلاً این «جوانان محلات تهران» که رسانه سعودی از آن فراخوان منتشر می‌کند چه کسانی هستند؟ این اسم یک حزب است؟ گروه است؟ مکان دارد؟ رئیس دارد؟ اصلاً وجود خارجی دارد یا خود رسانه دارد فراخوان می‌دهد؟! اینکه یک رسانه از سمت خودش فراخوان تجمع و تظاهرات بدهد زیادی غیر حرفه‌ای نیست؟!

دوست ندارم یک طرفه به قاضی بروم اما به هر حال، به جای دنبال پاسخ این سوال‌ها گشتن، به این فکر کردم که رفتن بین نیروهای امنیتی و شنیدن حرف‌هایشان قطعاً بهتر از نرفتن و نشنیدن است. «نشنیدن» بزرگترین مشکلی است که روزها با آن دست به گریبانیم.

فرماندهی که خودش را مقصر می‌داند
راه افتادم به سمت چهارراه ولیعصر. جایی که نیروهایی که حضور من با آن‌ها هماهنگ شده بود، آن‌جا حضور داشتند. بعد از کمی پرس و جو و وارسی و کارت خبرنگاری رو کردن و استعلام گرفتن آدم‌های مختلف از جاهای مختلف، راهم دادند بین خودشان که با هر کسی که می‌خواهم صحبت کنم.

همان ابتدای کار، مرد میانسالی که می‌خورد مافوق جوان‌های دور و برش باشد توجهم را جلب کرد که ایستاده بود به صحبت با یک آقای کت و شلواری. مردی که بعداً فهمیدم بهش می‌گویند حاج ابراهیم، ۴۷ ساله است و مسئول عملیات گروهان تکاور یگان امنیتی سپاه. مردی که روبرویش ایستاده بود به صحبت، کت و شلوار اتو کشیده مشکی رنگی به تن داشت با پیراهن سفید و یک کیف دستی چرم مشکی و کفش‌هایی که برقشان چشم را می‌زد!

نزدیک شدم. مرد کت و شلواری که از نزدیک سنش بیشتر نشان می‌داد، داشت از دوران نوجوانی‌اش در زمان حمله منافقین به مرزهای غربی کشور می‌گفت. از اینکه چطور مغازه‌دارهای شهرشان را ترور می‌کردند و کسی جرأت نداشت کرکره را بالا بدهد. حاج ابراهیم سر تکان می‌داد و تأیید می‌کرد و گاهی خودش هم چیزی از نوجوانی‌اش و آن دوران یادش می‌آمد و به خاطرات مرد کت و شلواری سنجاق می‌کرد. متوجه حضور من که شد خودم را معرفی کردم و گفتم بعد از صحبتش، برویم گوشه‌ای و کمی با هم گفت و گو کنیم. در همین حرف‌ها بودیم که صدای نسبتاً بلند پیرمردی تکانمان داد. کلمات و الفاظی که نمی‌شود در این گزارش عیناً آن‌ها را نوشت! با صدای بلند هر چه فحش رکیک بلد بود را نثار مرد کت و شلواری می‌کرد:

«…مردک چرا دروغ می‌گی؟ من آخر حرفت رسیدم ولی فهمیدم داری چرت و پرت می‌گی. مردک…»

مرد کت و شلواری بهتش زده بود و حاج ابراهیم مدام و آرام به پیرمرد می‌گفت «حاج آقا لطفاً ادب رو رعایت کن!» بعد هی رو می‌کرد به مرد کت و شلواری و می‌گفت: «شما ببخش! با منه! ببخش سنش بالاست اعصابش خرده!» پیرمرد که آرام شد به حاج ابراهیم گفت: «اومدم این‌جا با شماها حرف بزنم.» حاج ابراهیم من را هدایت کرد سمت ماشینی که کنار خیابان پارک بود و گفت: «ببخشید، وقت ندارم الان.»

همین که نشستیم توی تویوتا هایلوکس سپاه، رو به من گفت: «ببخشید، خیلی بی ادب بود. نخواستم خیلی وایسیم کنارش. خیلی بی ادب بود…» سرش را تکان داد.

پیچ روی بیسیمش را می‌پیچاند و بیسیم را در جیب جلوی لباس نظامی‌اش محکم می‌کند و حرفش را پی می‌گیرد.

«…بله، من قبل از اینکه عضو سپاه بشم روحانی بودم. خودم رو مسئول می‌دونم. کم گذاشتیم… از وقتی که اومدم توی سپاه، از سال ۷۸ تا الان در تمام اغتشاش‌ها حتی یک روز غیبت نداشتم. همیشه کف میدون بودم. اما این‌بار قضیه یه کم فرق می‌کنه. سال ۷۸، سال ۸۸، سال ۹۸… همیشه یه ردی از حرمت و مذهب توی اعتراض‌ها بود. حتی سال ۸۸ شعار معترضین «یا حسین، میرحسین» بود که عنصر دین رو توی خودش داشت. اما این‌بار انگار فرق می‌کنه. این بار ارزش‌ها داره می‌ره زیر سوال. این بار بعضاً شعارهایی داده می‌شه که من که مرد هستم با مرد هم سن و سال خودم وقتی حرف می‌زنم، روم نمی‌شه از این الفاظ استفاده کنم…»

صورتش برافروخته می‌شود و ادامه می‌دهد: «چند وقت پیش دانشگاه تهران بودیم، دخترها و پسرها دست هم رو گرفته بودند و شعار می‌دادند. الفاظی که استفاده می‌کردند به قدری رکیک بود که من وقتی توی خونه داشتم برای همسرم تعریف می‌کردم، حیا کردم که اون الفاظ رو تکرار کنم. همون‌جا یکی از پسرها رو کشیدم کنار و گفتم برادر من! می‌دونی اینکه کنارته دستش رو گرفتی ناموس توئه؟ چرا جلوی ناموست این الفاظ رو می‌گی؟ توی همین حرف‌ها بودیم که یه دختر دیگه اومد دست پسر رو از دستم کشید و هر چی به دهنش اومد نثارم کرد. من فقط سر تکون دادم و پیش خودم فکر کردم که این دختر و پسر فردا قراره پدر و مادرهای این جامعه باشند…»

بین صحبتش، شیشه را می‌دهد پایین و به یکی از نیروهایش می‌گوید که نوبت به نوبت بروند گوشه‌ای بنشینند و ناهار بخورند. شیشه را می‌دهد بالا و برمی‌گردد سمت من.

«من خیلی با این جوون‌ها بحث و صحبت می‌کنم. وسط همین اغتشاش‌ها وقتی داشتیم بحث می‌کردیم دختره گفت: تو این‌وری هستی یا اون‌وری؟ …» می‌خندد. «گفتم دختر من! این‌ور و اون‌ور نداره! ما همه‌مون یکی هستیم. ما که این لباس رو پوشیدیم وظیفه‌مونه که امنیت شما رو تأمین کنیم… همین قبل از اینکه شما بیای داشتم به نیروهام می‌گفتم. می‌گفتم اگر فردا دشمن خارجی حمله کنه، شما حاضرید برید از همین زن و مردهایی که این روزها بدترین حرف‌ها رو به شما زدند دفاع کنید؟ همه‌شون گفتند بله! گفتم پس این‌ها ناموس شما هستند…»

بین حرف‌هایش مدام باید جواب نیروهایش را از پشت شیشه هایلوکس و از توی بیسیم بدهد. همین اثنا راننده‌اش هم می‌نشیند پشت فرمان که ماشین را حرکت بدهد و ببرد جای بهتری پارک کند. در همان چند دقیقه با من گرم می‌گیرد.

از فحش تا گل
جوانکی است که هنوز ریش‌هایش کامل نشده است. می‌گوید دانشجوی سال دوم است. بیست و یک سالش است و از شانزده سالگی عضو بسیج شده. حالا هم از طرف بسیج و داوطلب آمده که کنار دست نیروهای امنیتی باشد.

حالا حاج ابراهیم هم از ماشین پیاده شده و می‌توانم راحت‌تر و بی‌پرده‌تر با جوان بسیجی گرم بگیرم. به خنده می‌گویم: «شنیدم بسیج با اسلحه مردم رو می‌زنه!»

از توی آینه با بهت نگاهم می‌کند: «اسلحه؟! نه بابا! بسیج اصلاً حق استفاده از اسلحه رو نداره. فقط سلاح پینت‌بال داریم. اون هم نه همه، بعضی‌ها که صلاحیت استفاده‌اش رو دارند. تازه فشار باد سلاح پینت‌بال رو هم حق ندارند بیشتر از ۱.۵ بذارند.»

می‌گویم: «من نمی‌دونم. بالاخره مردم هم بعضی فیلم‌ها رو این‌ور و اون‌ور می‌بینند که تصورشون اینه دیگه.»

سر تکان می‌دهد: «مردم که… چی بگم… چند روز پیش جلوی در یکی از دانشگاه‌ها ایستاده بودیم. سر پست‌مون بودیم. کاری هم با کسی نداشتیم. وقتی در دانشگاه باز می‌شد، دانشجوها می‌دویدند و در رو می‌بستند که به تصور خودشون یه وقت ما نریم داخل دانشگاه! در صورتی که ما فقط ایستاده بودیم! دستور داشتیم که هر اتفاقی افتاد فقط اون‌جا بایستیم… نمی‌دونم والا… (باز هم سر تکان می‌دهد) این قدر این روزها فحش خوردم که… البته از حق هم نگذریم. بعضی‌ها هم لطف دارند. مثلاً یه بار همین چند روز پیش، یه خانمی اومد سمت ما، گفتم این هم الان چندتا فحش آب‌دار می‌ده و می‌ره، ولی وقتی رسید به‌ ما به همه‌مون گل داد و تشکر کرد و رفت…»

گاز اشک‌آور با دندان‌های لمینت شده!
از ماشین پیاده می‌شوم. فضا کمی ملتهب‌تر شده انگار. این را می‌شود از رفتار موتورسوارانی که از ضلع جنوبی چهارراه می‌آیند بالا فهمید. بین چهره‌های مأموران یگان امنیتی سپاه می‌گردم بین چهره‌ای که به نظرم سوژه مناسبی برای گفت و گو بیاید. جمعی نشسته‌اند پشت یکی از ماشین‌های سپاه و دارند ناهار می‌خورند. قرمه‌سبزی سرد شده در ظرف پلاستیکی. جمعی دیگر ایستاده‌اند گوشه‌ای به صحبت با هم و بقیه در چهارگوشه چهارراه ایستاده‌اند. از کنار دو جوان نظامی رد می‌شوم. یکی‌شان ناهار تعارف می‌کند. تعارفش را رد می‌کنم اما همین خوش و بش را بهانه می‌کنم که با هم بنشینیم به گفت و گو. راضی می‌شود و می‌گوید برویم در ونی که آن‌طرف‌تر پارک است صحبت کنیم. من را می‌فرستد داخل ون و خودش چند لحظه بعد می‌آید. از در که می‌آید داخل و موبایل دستش است می‌فهمم که در این فرصت رفته و از جایی موبایلش را برداشته که چند لحظه‌ای که سر پست نیست، گوشی موبایلش را هم چک کند!

چیزی که نسبت به یک نظامی جوان که بعضی‌ها «سرکوبگر» صدایش می‌کنند توجه‌ام را جلب می‌کند، گوشی موبایل آیفون ۱۳ است. با قاب شیک و تر و تمیزی که نشان از یک سلیقه خاص دارد! حالا که فکرش را می‌کنم اصلاً همین شیک بودن بود که اول کار باعث شد قلابم به این جوان گیر کند و ویرم بگیرد با او گفت و گو کنم. انگار چیزی در ناخودآگاهم صدا کرد که «با همین مصاحبه بگیر و لا غیر!». شاید چیزی که در نگاه اول به چهره این جوان توجهم را جلب کرد، ته‌ریش منظم و آنکادر شده و لباس‌های تمیز و منظم‌اش بود. تمیزی و صافی لباس‌های نظامی‌اش به کسی که مأموریتش وسط شورش است نمی‌خورد. فشنگ‌های گاز اشک‌آور را طوری مرتب روی پهلوهایش چیده که انگار می‌خواهد برود مهمانی! اولین لبخند را که نثارم می‌کند تازه متوجه لمینت دندان‌هایش می‌شوم. بسیار مؤدب و محترم حال و احوال می‌کند. دلم می‌خواهد یقه‌اش را بگیرم و سرش داد بزنم که کدام آدم عاقلی با این تیپ و قیافه گاز اشک‌آور شلیک می‌کند پسر؟! من و تو الان باید در یکی از کافه‌های آرام شهر قهوه می‌خوردیم و تو با پیراهن اسپرت و شلوار جین لبخند می‌زدی نه این‌جا، با لباس نظامی، توی ون سپاه و وسط آشوب چهارراه ولیعصر! اما، کدام آدم عاقلی است که باور کند این شهر، در این حال و هوا و وسط این بحبوحه حال دارد دو فنجان قهوه در یک کافه آرام برای دو شهروندش تیار کند؟ شهر اگر روی آرامش نبیند، همان بهتر که دو شهروندش توی همین ون وسط صدای همهمه صحبت کنند. با خودم فکر می‌کنم خدا برای این شهر نخواهد روزهایی را که جوان‌های شیک‌پوش و خوش‌خنده‌اش مجبور باشند لباس نظامی تن کنند و اسلحه دست بگیرند و فشنگ دور کمر ببندند.

از صحبت با جوان شیک‌پوش دست‌گیرم می‌شود که ۳۲ ساله است و ۳ سال است که به یگان امنیتی سپاه منتقل شده. قبلش جای دیگری خدمت می‌کرده است. از وضع امروزشان می‌پرسم و می‌گوید خبر خاصی نیست جز اینکه همین چند ساعت پیش، سه نفر با قمه افتاده بودند به تهدید مغازه‌دارهای خیابان انقلاب و وادارشان می‌کردند که مغازه‌ها را ببندند. می‌گوید به ما خبر دادند و رفتیم سراغ‌شان و دستگیرشان کردیم ولی تا ما برسیم چند مغازه‌دار را حسابی با قمه ترسانده بودند اما کسی آسیب ندیده بود.

می‌گوید در این ۶۰ روز که در خیابان بوده، تا حالا تجمع بیش از ۳۰، ۴۰ نفر ندیده است. خودش می‌گوید بعد از تجمعات هم از هر کسی از اهالی محلات پرسیدیم، کسی نفرات اصلی تجمع را نمی‌شناخت.

همین‌طور که از پنجره ون حواسش به بیرون است ادامه می‌دهد: «… یکی از پیچیده‌ترین چیزهایی که توی این تجمعات باهاش مواجهیم اینه که یه عده ناشناس، که حتی مغازه‌دارهای اون محله نمی‌شناسن‌شون یه دفعه از راه می‌رسن و تا جایی که دست‌شون برسه خشونت انجام می‌دن و متفرق می‌شن. چندبار خودم باهاش برخورد داشتم که موتوری از راه رسیده، یکی از معترضان رو با سلاح سرد یا گرم زده و فرار کرده. البته خیلی‌هاشون رو هم همون موقع دستگیر می‌کنیم، اما واقعاً این‌ها از مردم معترض نیستند.»

به اسلحه گاز اشک‌آوری که کنار دستش گذاشته اشاره می‌کنم و می‌گویم: «شما نمی‌زنید؟!»

می‌گوید: «ما در مرحله آخر، اگر نتونیم جلوی اغتشاش رو بگیریم شلیک می‌کنیم ولی سلاح گرم نداریم. همون اول اغتشاشات سپاه ابلاغیه داد که استفاده از اسلحه ساچمه‌زن ممنوعه، بنابراین به هیچ وجه دست بچه‌های ما سلاح وینچستر نیست. سلاح گرم هم همین‌طور. ما فقط گاز اشک‌آور داریم و سلاح پینت‌بال.»

می‌گویم: «شنیدم استفاده از سلاح پینت‌بال هم شرایط داره.»

دنبال حرفم را می‌گیرد: «بله، سلاح پینت‌بال درجه فشار هوا داره. از ۱ تا ۶. ما فقط مجازیم که از درجه فشار ۱.۵ یا نهایتاً ۲ استفاده کنیم. و حتی محدودیت فاصله هم داریم. باید سلاح پینت‌بال رو حداقل از فاصله حدود ۲۰ متری شخص استفاده کنیم و جاهای حساس بدن رو هم هدف نگیریم. ضمن اینکه با فشار هوای ۱.۵ و ۲ هم اصلاً کسی آسیب جدی نمی‌بینه. این سلاح فقط برای کنترل آشوبه…»

همین‌طور که نگاهش به خیابان است یک دفعه حرفش را می‌خورد و اسلحه‌اش را برمی‌دارد و بلند می‌شود.

«ببخشید، انگار پایین چهارراه شلوغ شده. من باید برم.»

از جا بلند می‌شوم. در ون را باز می‌کند و پیاده می‌شود. ناگهان برمی‌گردد سمت من که پشت سرش هستم: «شما بمونید توی ون. گاز اشک‌آور زدند. بیرون نیاید بهتره.»

نه به خاطر گاز اشک‌آور، به خاطر اینکه حرفش را زمین نینداخته باشم برمی‌گردم داخل و می‌نشینم روی صندلی ون. بیرون کمی ملتهب‌تر از نیم ساعت قبل است اما تجمعی در دید من نیست.

از پینت‌بال تا ساچمه / ‏‬ این ماییم که ضربه می‌خوریم

با خودم فکر می‌کنم جوان شیک‌پوش درباره استفاده از سلاح دروغ نمی‌گوید. آن جوان بسیجی هم. پس بعضی فیلم‌هایی که در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های مختلف از استفاده نا به جا و غیرقانونی سلاح پینت‌بال و سلاح ساچمه‌زن می‌بینیم چیست؟ عکس‌هایی که از بدن‌های ساچمه‌خورده منتشر می‌شود چه‌طور؟ طبق چیزهایی که من امروز شنیدم حکماً تخلف است و در این بحبوحه، حتماً گوشه‌ای تخلفی از کسی هم سر می‌زند. این عکس‌ها و فیلم‌ها حاصل تخلف است یا خشونت همان ناشناس‌هایی که می‌گفتند؟ هر چه باشد، به هر دلیلی هم که باشد، این بدن و البته روان ماست که دارد در این وضعیت آسیب می‌بیند.

خیابان کمی آرام‌تر شده است. از ون پیاده می‌شوم. ردی از گاز اشک‌آور در هوا نیست. خبری از شلوغی و تجمع هم. لباس‌نظامی‌ها چهارطرف چهارراه ایستاده‌اند. عبور مردم هم عادی است. من هم راه می افتم و یکی از آنها می‌شوم.

منبع : خبرگزاری مهر


کلمات کلیدی :
اشتراک گذاری :

آخرین اخبار مجازی

تاریخ رشادت را نخوانده‌ایم

تاریخ رشادت را نخوانده‌ایم
2022-11-28T12:11:28+03:30
رهبری در دیدار اخیر، اسامی را نام می‌برند و از بسیجیان می‌خواهند که در مورد آنها مطالعه کنند. در گزارش امروز به سراغ کتاب‌هایی رفته‌ایم که درمورد این افراد ن...

تیم آمریکا ۱۱ نفر است اما شما ۸۰ میلیون نفر/ بجنگ برای شادی مردم

تیم آمریکا ۱۱ نفر است اما شما ۸۰ میلیون نفر/ بجنگ برای شادی مردم
2022-11-26T15:24:47+03:30
برد تیم ملی فوتبال ایران مقابل ولز در دیدارهای جام جهانی، جان تازه‌ای به ایرانی‌ها و تمام هواداران این تیم داده است. اقدام دانش‌آموزان یک مدرسه برای هواداری ...

تیم آمریکا 11 نفر است اما شما 80 میلیون نفر/ بجنگ برای شادی مردم

تیم آمریکا 11 نفر است اما شما 80 میلیون نفر/ بجنگ برای شادی مردم
2022-11-26T14:58:06+03:30
برد تیم ملی فوتبال ایران مقابل ولز در دیدارهای جام جهانی، جان تازه‌ای به ایرانی‌ها و تمام هواداران این تیم داده است. اقدام دانش‌آموزان یک مدرسه برای هواداری ...

شبی که مردم خوشحال بودند و رسانه‌های ضدایرانی نه!

شبی که مردم خوشحال بودند و رسانه‌های ضدایرانی نه!
2022-11-26T14:58:06+03:30
دیشب هم در حافظه تاریخی مردم ما ثبت شد. شبی که تمام خیابان‌های کشور غرق در شور و نشاط و خوشحالی بود، اما رسانه‌های فارسی‌زبان ضدایرانی عزا گرفتند. چرا این رس...

پدر مهاجر، مادر ایرانی؛ معضلی به نام شناسنامه فرزند!

پدر مهاجر، مادر ایرانی؛ معضلی به نام شناسنامه فرزند!
2022-11-23T14:24:49+03:30
وقتی حرف از ایجاد سازمان ملی مهاجرت شد، بسیاری از مهاجران و فعالان این حوزه خوشحال شدند که بالأخره قرار است اتفاق مثبتی بیفتد. اما حالا این طرح با انتقادات ز...

شهید مجید پازوکی؛ نام‌آشنای غریب

شهید مجید پازوکی؛ نام‌آشنای غریب
2022-11-20T13:48:26+03:30
مادر شهید مجید پازوکی به فرزند شهیدش پیوست و روز جمعه به خاک سپرده شد. در این گزارش ضمن روایت مراسم ایشان نگاهی به زندگی فرزند شهیدشان داشته‌ایم.

چند ساعت همراه یگان امنیتی / تو این‌وری هستی یا آن‌وری؟!

چند ساعت همراه یگان امنیتی / تو این‌وری هستی یا آن‌وری؟!
2022-11-17T15:18:56+03:30
این روزها جو شهر تهران و اغلب شهرهای کشور امنیتی‌تر از روزهای عادی است. در یکی از شلوغ‌ترین روزها، چند ساعت با یگان امنیتی سپاه پاسداران همراه شدیم، سوال پرس...

ساکنان فرودگاه / روایتی از کسانی که در فرودگاه زندگی‌ کرده‌اند

ساکنان فرودگاه / روایتی از کسانی که در فرودگاه زندگی‌ کرده‌اند
2022-11-14T14:39:54+03:30
به بهانه فوت مهران کریمی ناصری، به بازخوانی گزارشی از روزنامه جام جم پرداخته‌ایم که زندگی کسانی که در فرودگاه زندگی کرده‌اند را روایت کرده است.

کوله‌های مهربانی روی دوش کودکان سیستان و بلوچستان

کوله‌های مهربانی روی دوش کودکان سیستان و بلوچستان
2022-11-07T12:38:58+03:30
گروه‌های خیریه و جهادی همواره یکی از بازوهای مردمی دولت در رفع مشکلات آموزشی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی کشور بوده است. امروز درباره کوله مهربانی و فعالیت یکی...

داستان زاهدان؛ آدم‌هایی که هستند اما نمی‌دانیم کیستند

داستان زاهدان؛ آدم‌هایی که هستند اما نمی‌دانیم کیستند
2022-11-01T18:34:08+03:30
روزها و هفته‌های گذشته زاهدان به مرکز اخبار و شایعات تبدیل شده است. خبرنگار مجله مهر که روزهای گذشته را در زاهدان سپری کرده، روایتی میدانی از دیده‌ها و شنیده...

گل به خودی «آقای گل» خوشحالی ندارد

گل به خودی «آقای گل» خوشحالی ندارد
2022-10-29T14:19:15+03:30
علی دایی، اسطوره سرشناس فوتبال ایران برای آحاد مردم کشورمان محترم است. از این رو، اظهار نظرهای اخیر او مورد بحث قرار گرفته است. سردبیر روزنامه فرهیختگان در ی...

وقتی نام حاج قاسم مردم را به برج میلاد می‌آورد

وقتی نام حاج قاسم مردم را به برج میلاد می‌آورد
2022-10-22T13:38:55+03:30
چند روزی است که سینمایش ۴۱۰ در برج میلاد روی صحنه است. صحنه‌ای که در محوطه برج درست کرده‌اند. خبرنگار مجله از حال و هوای این نمایش روایت کرده است.

به خدا تو مسلمان هستی کریم!

به خدا تو مسلمان هستی کریم!
2022-10-19T13:05:38+03:30
کریم بنزما همواره مورد توجه هواداران فوتبال و مسلمانان بوده است. او بالأخره برنده توپ طلای سال شد و به آرزوی کودکی‌اش رسید. به این بهانه نگاهی به حواشی جالب ...

تیتر فعلا این باشه: زنده باد جامعه دوقطبی!

تیتر فعلا این باشه: زنده باد جامعه دوقطبی!
2022-10-18T14:39:04+03:30
کوچه‌ها و خیابان‌های تهران و شهرهای بزرگ ایران، خاطراتی طولانی از درگیری‌های خیابانی بر سر نان و اختلافات قومی و مذهبی دارند. درگیری‌هایی که هیچ وقت، هیچ کس ...

از خدمت به خانواده‌های شهدای مدافع حرم تا مناطق محروم کشور

از خدمت به خانواده‌های شهدای مدافع حرم تا مناطق محروم کشور
2022-10-17T13:52:21+03:30
گروه جهادی شهید شکری، جمعی از دندان‌پزشکان هستند که دغدغه‌شان کمک به مردم در این شرایط سخت اقتصادی و خدمت به خانواده شهدای مدافع حرم است. مجله مهر با موسس ای...

شنبه، ۲۳ مهر؛ چه خبر از خیابان‌های تهران؟

شنبه، ۲۳ مهر؛ چه خبر از خیابان‌های تهران؟
2022-10-16T10:25:36+03:30
طبق فراخوان‌هایی که از رسانه‌های فارسی‌زبان خارج‌نشین پخش می‌شد، قرار بود شنبه موج چند میلیونی آشوب خیابان‌های تهران را پر کند. به همین دلیل خبرنگار مجله مهر...

از سنندج توئیتر تا سنندج ایران

از سنندج توئیتر تا سنندج ایران
2022-10-15T15:52:13+03:30
صحت‌سنجی انبوه اخباری که این روزها مخابره می‌شود کار نسبتا دشواری است. در این میان با یک روایت میدانی و مستند همراه شده‌ایم که ببینیم واقعا در خیابان‌های سنن...

از «جمعه آزادی» تا رویای آبادی / نگاهی به دو دهه اخیر سوریه

از «جمعه آزادی» تا رویای آبادی / نگاهی به دو دهه اخیر سوریه
2022-10-13T14:32:09+03:30
سوریه که حالا از بسیاری از شهرهای آن تنها ویرانه‌ای به جا مانده، روزگاری رویاهای بلندی در سر داشت و می‌توانست یکی از پیشروترین کشورهای منطقه باشد.

دوست داریم کودکان جنگ‌زده و محروم دنیا توانمند شوند

دوست داریم کودکان جنگ‌زده و محروم دنیا توانمند شوند
2022-10-11T12:52:09+03:30
«موسسه زیتون» و داوطلبین آن دغدغه بزرگ و ارزشمندی دارند؛ اینکه هیچ کودکی در دنیا طعم فقر و جنگ و عدم دسترسی به آموزش و تحصیل را نچشد. با الهام علی‌اکبری دربا...

وقتی آشوب‌گرها نیروهای پلیس را آتش می‌زنند/ پیک موتوری هستم و معترضم اما...

وقتی آشوب‌گرها نیروهای پلیس را آتش می‌زنند/ پیک موتوری هستم و معترضم اما...
2022-10-09T14:25:29+03:30
فراخوان‌های فضای مجازی می‌گفت شنبه قرار است در ایران قیامت شود. از گرفتن خیابان‌ها تا تصرف صداوسیما. پس به خیابان‌ها زدیم تا ببینیم چه خبر است. این روایت مهر...

اغتشاش در رسانه، آرامش در خیابان

اغتشاش در رسانه، آرامش در خیابان
2022-10-08T08:58:50+03:30
چشم‌های ظاهربین و جزئی‌نگر دیر متوجه می‌شوند؛ زمانی متوجه می‌شوند که شیشه‌های مغازه‌شان خرد شود، راه‌های شهر را ببندند و بوی دود آتش در مشامشان برود تا از خو...

دشمنان از دانش‌اندوزی و دانایی هزاره‌ها می‌هراسند

دشمنان از دانش‌اندوزی و دانایی هزاره‌ها می‌هراسند
2022-10-04T14:38:54+03:30
چندی پیش باز هم خبر دیگری از انفجار علیه هزاره‌های شیعه از افغانستان مخابره شد. در این یادداشت نگاهی داشته‌ایم به کشتاری که سال‌هاست علیه هزاره‌های افغانستان...

ادبیات جهانی حق اعتراض

ادبیات جهانی حق اعتراض
2022-10-04T13:58:51+03:30
این گزارش با نگاهی به قوانین و شرایط اعتراض در ۱۲ کشور مختلف دنیا به بررسی مواجهه این کشورها با «اعتراض» مردمی و قوانین «حق اعتراض» پرداخته است.

کوتاه و مختصر درباره ورود تلویزیون به ایران

کوتاه و مختصر درباره ورود تلویزیون به ایران
2022-10-03T10:48:23+03:30
امروز سالروز تأسیس تلویزیون در ایران است. به همین بهانه نگاهی مختصر داریم به شروع فعالیت تلویزیون در ایران و مسیری که در این چند دهه پیموده است.

اینترنت ماهواره‌ای؛ چاهی که برای ایلان ماسک نان دارد

اینترنت ماهواره‌ای؛ چاهی که برای ایلان ماسک نان دارد
2022-10-02T09:03:02+03:30
چندی پیش ایلان ماسک خبر داد که می‌تواند سرویس اینترنت ماهواره‌ای‌اش را در ایران راه‌اندازی کند. اما آیا این سرویس پیش از این موفق بوده و اصلا می‌تواند در کشو...

مهمان در خانه میزبان زباله نمی‌ریزد!

مهمان در خانه میزبان زباله نمی‌ریزد!
2022-09-28T12:29:52+03:30
مجله مهر از مخاطبان خودش خواسته حالا که از سفر برگشته‌اند، تجربه خودشان از اربعین بدون پسماند را با ما به اشتراک بگذارند. این روایت‌ها کمک می‌کند سال آینده ش...

دوست دارم به محیط زیست و حیات وحش سیستان و بلوچستان کمک کنم

دوست دارم به محیط زیست و حیات وحش سیستان و بلوچستان کمک کنم
2022-09-26T08:02:33+03:30
علاقه‌مند شدن کودکان کشورمان به محیط زیست و طبیعت زیبای ایران موجب خوشحالی است. مجله مهر امروز سراغ امیرمهدی کیخا، یکی از نوجوانان فعال محیط زیست رفته که روی...

رسول از خیمه امام حسین(ع) دفاع می‌کرد که چاقو به قلبش زدند

رسول از خیمه امام حسین(ع) دفاع می‌کرد که چاقو به قلبش زدند
2022-09-23T11:42:52+03:30
آشوبگران که ابایی از حمله به مردم عادی و نیروهای انتظامی ندارند، یک نفر دیگر از مردم‌مان را غریبانه و ناجوانمردانه به شهادت رساندند.

اربعین امسال، مرز دوغارون؛ حضور زائران و غیبت موکب‌ها

اربعین امسال، مرز دوغارون؛ حضور زائران و غیبت موکب‌ها
2022-09-18T11:09:37+04:30
روزهای منتهی به اربعین بسیاری از مرزهای ایران حال و هوای اربعینی داشت اما مرز دوغارون، گذرگاه زائران افغانستانی، خالی از رنگ و بوی اربعین بود.

بدون یک کلیه می‌توانی زندگی کنی، بدون آیفون چه‌طور؟!

بدون یک کلیه می‌توانی زندگی کنی، بدون آیفون چه‌طور؟!
2022-09-17T16:49:34+04:30
هر سال در اولین روز عرضه محصولات جدید شرکت اپل شاهد تصاویر و اتفاقات عجیب در کشورهای مختلف دنیا هستیم. در این گزارش به بررسی چند مورد از حواشی امسال و سال‌ها...
X فیلم جدید فیلم جدید دانلود فیلم و سریال تبلیغات شما (پیام به تلگرام)